Archive for 19 Μαρτίου, 2012

19 Μαρτίου, 2012

artfix

To «Bella Ciao» είναι ένα ιταλικό αντιστασιακό τραγούδι του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Η μουσική του τραγουδιού φαίνεται να είναι εμπνευσμένη από κάποιο παλιό παραδοσιακό τραγούδι, ενώ είναι άγνωστο από ποιον έχουν γραφεί οι στίχοι.

Η μελωδία του τραγουδιού ήταν ήδη γνωστή και την τραγουδούσαν στις αρχές του 20ού αιώνα οι γυναίκες που μάζευαν ρύζι στις φυτείες της ιταλικής επαρχίας Terre d’Acqua κοντά στην Μπολόνια.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 487 επιπλέον λέξεις

19 Μαρτίου, 2012

Ο Θεοδωράκης τα «ψέλνει» στον Νταλάρα

artfix

Το 1981 ο Γιώργος Νταλάρας παρουσιάζει το δίσκο του «Ραντάρ» σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και σε στίχους Κώστα Τριπολίτη. Είναι ένας καθαρά πολιτικός δίσκος.

Τριανταένα χρόνια μετά, χρόνια που κύλησαν με «εκτελεσμένους» μήνες, ο Θεοδωράκης τα «ψέλνει» στον Νταλάρα –και όχι μόνο- και στέλνει το δικό του μήνυμα για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου.

Γράφει λοιπόν ο Μίκης:

“Είδα και άκουσα στο βραδινό δελτίο της ΝΕΤ τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο κ. Καψή να προσπαθεί να εξομοιώσει τους τραμπούκους του παρακράτους της Δεξιάς που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη με τα σημερινά θύματα της αντεθνικής, αντικοινωνικής και αντιλαϊκής πολιτικής της ξένης Τρόικα και της ντόπιας Κυβέρνησης που προσπαθούν να διαδηλώσουν την αγανάκτησή τους.

Ώστε οι κύριοι Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς, Βενιζέλος, Νταλάρας και Παπουτσής είναι οι σημερινοί Μπελογιάννης, Σαράφης, Λαμπράκης και Πέτρουλας και όλο αυτό το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, οι δεκάδες χιλιάδες που έχασαν τις δουλειές τους κι άλλοι τόσοι που θα είναι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 465 επιπλέον λέξεις

19 Μαρτίου, 2012

Ο Τσέχοφ, ο Πούσκιν και η μαριουπολίτικη διάλεκτος.

Περιοδικον Ποικιλης Υλης

Έρευνα της γλωσσολόγου Αικ. Πάππου- Ζουραβλιόβα

Όλοι γνωρίζουν το μεγάλο Ρώσο κλασικό συγγραφέα Αντόν Π. Τσέχοφ, ελάχιστοι, όμως, ξέρουν ότι έργα του έχουν μεταφραστεί στην ελληνική μαριουπολίτικη διάλεκτο. Αυτή που ομιλείται και σήμερα στα επονομαζόμενα ελληνικά χωριά, στο μυχό της Αζοφικής, στη νοτιοανατολική Ουκρανία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.527 επιπλέον λέξεις

19 Μαρτίου, 2012

Η Ροζίτα Σεράνο: Έγινε «σοκολατίνα» και αφορμή να χωρίσει η Κυβέλη τον Παπανδρέου!

Περιοδικον Ποικιλης Υλης

Του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά

Η «άγνωστη» καριέρα της στη ναζιστική Γερμανία

Οι Έλληνες την γνωρίζουν από την «πάστα Σεράνο» και οι παλαιότεροι από το βουκολικό τραγούδι «Του Γιάννου η φλογέρα» που έγραψε ο Κ. Κοφινιώτης και μελοποίησε ο Μ. Σογιούλ (1938) και το οποίο σε δεύτερη εκτέλεση τραγούδησε η Σοφία Βέμπο. Ή από τα αρχοντορεμπέτικα που τραγούδησε –χωρίς να τα δισκογραφήσει–, όπως το «Βρε πώς μπατιρήσαμε», το «Άλα, έχω στρώσει μια κεφάλα» (1953) κ.ά.! Παραμένουν όμως άγνωστα η περιπετειώδης ζωή της και το μάλλον ατυχές τέλος της.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 649 επιπλέον λέξεις

Ετικέτες: ,
19 Μαρτίου, 2012

Τραβάει την ανηφόρα

aerosol

Τώρα που ο απόστολος του εν Ελλάδι lifestyle δηλώνει πως βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, χέρι-χέρι με την κοσμοθεωρία που γαλούχησε μια γενιά, ανακαλύψαμε άλλο ένα ντέρμπυ προς τέρψιν και εκτόνωσιν: σαν τα αρχετυπικά αγοράκια με τη ζωή ανά χείρας αναρωτιόμαστε αν είναι μικρή ή μεγάλη. Και ποιος την έκανε έτσι.

Στην παρούσα φάση κυριαρχεί η άποψη πως ο Πέτρος είναι ο Λύκος, ο υπέρτατος διαφθορέας ηθών και εθίμων. Αφθονούν όμως και οι “φιλομνημονιακοί” της υπόθεσης που διαλαλούν πως τα φάγαμε μαζί με τον Οξαποδώ στην μαγευτική Μύκονο και πως είναι ντροπή μας που αντί να κάνουμε αυτοκριτική τα ρίχνουμε στην τρόικα (ΚΛΙΚ-ΝΙΤΡΟ-ΜΕΝ) για να βγάλουμε την πάρτη μας λάδι.

Το aerosol δηλώνει για μια ακόμα φορά μαγεμένο από όλα αυτά τα καυτά ιδεολογικά διλλήματα με τα οποία χαϊδευόμαστε όποτε βαριόμαστε να κάνουμε κάτι χρησιμότερο -δηλαδή συνήθως! Και, ως ιστολόγιον γνησίου τεμπέλη, παίρνει θέση για να θυμίσει καναδυό πραγματάκια.

Τη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.267 επιπλέον λέξεις

Ετικέτες: ,
19 Μαρτίου, 2012

Γιατί το κεφάλαιο επενδύει τόσο στη μουσική βιομηχανία;

Tης Ισμήνης Ιγγλέση

Τί είναι μουσική; Όλοι ξέρουμε σε ένα βαθμό,έστω και αν για το καθένα σημαίνει διαφορετικά πράγματα…είναι αυτό που ακούμε, είναι κάτι μου μας χαλαρώνει, μας κάνει χαρούμενους, μας κάνει να χορεύουμε, μας εκφράζει. Αυτό που καθιστά όμως τη μουσική τόσο σημαντική στη ζωή μας είναι ότι όλοι ανεξαιρέτως ακούμε κάθε μέρα μουσική με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δημιουργούμε ένα στύλ, εκφραζόμαστε, αναπτύσσουμε προσωπικό γούστο και δηλώνουμε είτε την διαφορετικότητα μας είτε την συμμετοχή μας σε κάποια κοινωνική ομάδα με κοινό παρονομαστή τη μουσική μας επιλογή. Παρ’όλα αυτά είναι τόσο δύσκολο να δώσουμε έναν ορισμό που να περικλύει όλη την διάσταση της μουσικής. Ένας ορισμός που έχει προταθεί από  εθνομουσικολόγους και κοινωνιολόγους της μουσικής είναι «ήχος οργανωμένος με ανθρώπινο τρόπο».


Και ενώ οι περισσότεροι μπορούμε, χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις να νιώσουμε την δύναμη της, ίσως θα έπρεπε να δούμε λίγο παραπέρα το πώς χρησιμοποιείται κυρίως από τις…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 706 επιπλέον λέξεις

19 Μαρτίου, 2012

Αντιπροσωπευτικό δείγμα Ελλήνων ψηφοφόρων του ΠΑ.ΣΟ.Κ

Αντιπροσωπευτικό δείγμα Ελλήνων ψηφοφόρων του ΠΑ.ΣΟ.Κ

Για να βλέπουμε ποιοι ψήφιζαν (και ψηφίζουν) όλα αυτά τα χρόνια εκπροσωπώντας και απαρτίζοντας το σύνολο που ονομάζεται «Πάνσοφος Ελληνικός λαός».
Αναρτήθηκε από aplhrotoi ergazomenoi στις 7:34 μ.μ.
19 Μαρτίου, 2012

Βερολίνο 1928: Χίτλερ, ένας «κλόουν» που τον αποθεώνουν τα πλήθη

//ΠαραλληλοΓράφος//

[Αναδημοσίευση από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ]

του Ντιέγκο Ριβέρα

μετάφραση: Χρήστος Κεφαλής

Τις επόμενες μέρες κυκλοφορεί ο πέμπτος τόμος του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη, με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα στον φασισμό. Προδημοσιεύουμε αποσπάσματα από το κείμενο του μεγάλου μεξικανού ζωγράφου Ντιέγκο Ριβέρα (περιέχεται στο MyArt, myLife: anautobiography, Dover 1991), που αναφέρεται στην επίσκεψή του στο Βερολίνο του 1928 και τη «γνωριμία» του με τον Χίτλερ.

«E»

***

Μια επιδημία τρέλας είχε εξαπλωθεί στη χώρα. Την αισθάνθηκα σε δύο ξεχωριστές, φαινομενικά άσχετες περιπτώσεις.

Μια νύχτα ο Μίντσενμπεργκ, μερικοί άλλοι φίλοι και εγώ μεταμφιεστήκαμε και, με πλαστά πιστοποιητικά, παρακολουθήσαμε την πιο εκπληκτική τελετή που έχω δει ποτέ. Πραγματοποιήθηκε στο δάσος του Γκρούνβαλντ, κοντά στο Βερολίνο.

Πίσω από μια συστάδα δέντρων, στη μέση του δάσους, εμφανίστηκε μια παράξενη πομπή. Οι πορευόμενοι άνδρες και γυναίκες φορούσαν λευκούς χιτώνες και στεφάνια από ιξό, το τελετουργικό φυτό των δρυίδων. Στα χέρια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.002 επιπλέον λέξεις

Ετικέτες: ,
Αρέσει σε %d bloggers: