AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

διήγημα του Γιώργου K. Μπουγελέκα

 

Έχουν περάσει ακριβώς εκατό χρόνια από τη γέννηση του πατέρα μου μέσα σ’ ένα καράβι φορτωμένο πρόσφυγες, που ξεκίνησε απ’ τον Τσεσμέ και κατέληξε στον Πειραιά. Μεγάλωσε στη φτώχεια, στη στέρηση και στην αδικία. Δούλεψε από παιδάκι στις φάμπρικες της Νέας Ιωνίας. Αγωνίστηκε, νίκησε και νικήθηκε, όπως ο κάθε άνθρωπος. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ από εκείνον είναι ότι, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, δεν σταμάτησε να ονειρεύεται. Ίσως μάλιστα, περισσότερο τότε.

***

Το λεωφορείο του δρομολογίου Αιγάλεω-Αθήνα δεν έμπαινε πια στο κέντρο. Μας άφηνε στη Γεωπονική. Εκείνο το πρωί ανέβαινα την Πειραιώς λίγο βιαστικά. Δεν ήταν μόνο γιατί φοβόμουν τους εκατοντάδες πεινασμένους, άρρωστους και άστεγους, που είχαν στήσει το τσαρδί τους στις εσοχές των εισόδων των πολυκατοικιών, στο πλήρως κατειλημμένο παλιό κτίριο του ΙΚΑ, στους, περιφρουρημένους από μια μοίρα καταδρομέων, κήπους γύρω απ’ τη Δημοτική Πινακοθήκη, στα ανενεργά –λόγω έλλειψης αυτοκινήτων–…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.730 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: