Οι Καταλήψεις πριν χτυπηθούν από το Κράτος, χτυπήθηκαν από τον εαυτό τους

ΑΠΌ ORMITHIELLA

Γράφει ο Παύλος

 

Ο στρατηγικός σκοπός των Καταλήψεων ήταν πάντα η δημιουργία ελεύθερων κοινωνικών χώρων. Χώρων δηλαδή που το μακρύ και πολλές φορές αόρατο (δυστυχώς) χέρι της εξουσίας δεν θα φτάνει και που επομένως οι πολίτες θα συνευρίσκονται για να ανιχνεύσουν μια νέα ζωή. Κάποιες φορές οι καταλήψεις εξυπηρετούν, μέσα στο προηγούμενο πλαίσιο, και περισσότερο συγκεκριμένους στόχους. Π.χ. την στέγαση ανθρώπων που συνειδητά ή από το πώς τα φέρνει η ζωή, δεν συμμετέχουν ενεργά στο σύστημα της σημερινής εργασίας.

Ας ξαναγυρίσω όμως στο τι σημαίνει «ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι»; Σημαίνει, λέω, χώροι όπου αυτοί που παίρνουν τη πρωτοβουλία των καταλήψεων αποφασίζουν να έρθουν σε επαφή με την κοινωνία και να της προτείνουν τη χρήση των χώρων αυτών με ελεύθερο και αυτοδιαχειριζόμενο τρόπο, ούτως ώστε όλοι μαζί να διερευνήσουν τη δυνατότητα μιας νέας συλλογικότητας, περισσότερο αυτόνομης, και παραπέρα τη δημιουργία ίσως νέων μορφών κοινωνικής ζωής.

 

Για να επιτευχθούν όμως αυτοί οι πραγματικά φιλόδοξοι στόχοι, πρέπει να επιτευχθεί καταρχήν ο στοιχειώδης. Αυτός ο στοιχειώδης είναι η συζήτηση με την κοινωνία. Εδώ υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση. Γιατί τι σημαίνει συζήτηση; Σημαίνει συν + ζήτηση. Ότι δηλαδή αναζητώ μαζί με άλλους κάτι. Και για να αναζητήσω μαζί με την κοινωνία κάτι – αφού σ’ αυτήν απευθύνονται οι Καταλήψεις – πρέπει να πάω σ’ αυτήν ανοικτός, με την πρόθεση να έχω διάλογο μαζί της, να την ακούσω επομένως χωρίς προϋποθέσεις και αποκλεισμούς. Αλλιώς, αν δηλαδή η κατάληψη έχει σα σκοπό τη ζύμωση μεταξύ ανθρώπων ομοειδών, την ονομάζω αντιεξουσιαστικό στέκι ή νεοφιλελεύθερο στέκι ή εθνικιστικό στέκι και πάει λέγοντας. Όμως τότε δεν πρέπει να χρησιμοποιείται βέβαια η αναφορά στο «κοινωνικό».

Και τι έχουμε λοιπόν στη πράξη εδώ; Απευθύνονται πραγματικά οι καταλήψεις στη κοινωνία; Η γνώμη μου είναι ότιστη μεγάλη ως συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων όχι. Ήδη πολλές από τις ίδιες τις προγραμματικές τους δηλώσεις κάνουν εμφανές ακόμη και με την καθορισμένη ρητορική τους ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό στίγμα. Στη συνέχεια, όταν αρχίζουν κυριολεκτικά οι συζητήσεις με την κοινωνία, είναι ακόμη πιο εμφανές αυτό. Υπάρχει η τάση του αποκλεισμού των διαφορετικών απόψεων. Π.χ. στα καυτά θέματα του μεταναστευτικού ή του «εθνικού» ζητήματος, στην πράξη δεν γίνονται ανεκτές διαφορετικές απόψεις. Επομένως για ποιο διάλογο με την κοινωνία μιλάμε, αφού η πλειοψηφία των πολιτών σε αυτά τα θέματα, καλώς ή κακώς ή μισοκαλώς ή μισοκακώς έχει διαφορετικές απόψεις; Δεν νοείται επαναλαμβάνω ελεύθερος κοινωνικός χώρος με αποκλεισμούς απόψεων της κοινωνίας. Αλλιώς υπάρχει βιασμός των εννοιών, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο Μπρέιβικ ισχυρίζεται ότι έκανε αυτό που έκανε από «καλοσύνη» (!!).

Το μεγάλο πρόβλημα με μεγάλη μερίδα του αναρχικού χώρου είναι ότι ακολουθεί τον Πλάτωνα και όχι τον Σωκράτη. Και θα υπάρξει διαμαρτυρία: Μα τον Πλάτωνα; Αυτό είναι αδύνατον αφού είναι γνωστό τι πρεσβεύει ο Πλάτωνας στη Πολιτεία. Αλλά στη πραγματικότητα η αλήθεια είναι ότι η μεγαλύτερη μερίδα του αναρχικού χώρου είναι βαθύτατα Πλατωνική. Αφού η μεγαλύτερη δημιουργία του Πλάτωνα μάλλον δεν ήταν κάποιες συγκεκριμένες ιδέες, αλλά η ίδια η ιδεολογία. Ένα σύστημα ιδεών δηλαδή που θέλει να περιλάβει όλη τη πραγματικότητα και αναπαραγόμενο με όλο και πιο διευρυμένο τρόπο να κυριαρχήσει.

Αντίθετα ο Σωκράτης είναι βαθύτατα αναρχικός. Παραδεχόμενος την άγνοια του πάνω στο κάθε τι, καλεί το συνομιλητή του να αναζητήσουν μαζί την αλήθεια. Χωρίς καμία προϋπόθεση. Ξεκινώντας από το μηδέν. Και όταν ο συνομιλητής παρουσιάζεται σίγουρος για τις έτοιμες ιδέες με τις οποίες έχει προσέλθει στη συζήτηση, οι απορητικές (από το απορία) και διαλεκτικές ερωτήσεις – και όχι θέσεις – του Σωκράτη τον οδηγούν τελικά στην αμφιβολία. Ποιος αναρχικός θέλει όμως να διακηρύξει ότι «ένα πραγματικά ξέρω: ότι δεν ξέρω τίποτα». Όλοι βιάζονται να ακολουθήσουν τη μεγάλη σιγουριά και φιλοδοξία για ιδεολογική κυριαρχία του Πλάτωνα. Εκεί έχει χαθεί, κατά τη γνώμη μου, και το ζήτημα της αναρχίας.

Σωκράτες θα έπρεπε να είναι οι καταληψίες, που με τις ερωτήσεις τους θα έκαναν τη κοινωνία να σκεφτεί τον εαυτό της και τις αλήθειες της. Αλλά δυστυχώς προτίμησαν να είναι Πλάτωνες και εκεί χάθηκε και το ζήτημα των καταλήψεων. Γιατί τελικά οι καταλήψεις δεν προσήλκυσαν τη κοινωνία και επομένως απέτυχαν στο διακηρυγμένο στόχο τους, αφού ποτέ δεν απευθύνθηκαν ειλικρινά σε αυτήν. Επομένως και τώρα η κοινωνία δεν πρόκειται να τις βοηθήσει, εντελώς φυσιολογικά, στην επίθεση του κράτους.

Ωστόσο, ίσως είναι τώρα η στιγμή να ξανασκεφτούμε από την αρχή τι σημαίνει ότι απευθυνόμαστε στη κοινωνία χωρίς διάθεση κυριαρχίας. Ίσως είναι τώρα η στιγμή να ξανασκεφτούμε από την αρχή την υπεροχή από αντιεξουσιαστική σκοπιά του Σωκράτη απέναντι στον Πλάτωνα.

Υ.Γ. Κατά τη γνώμη μου, δεν νοείται σε «ελεύθερο κοινωνικό χώρο» να ανεμίζει η μαυροκόκκινη σημαία – όπως και οποιαδήποτε σημαία άλλωστε…

Υ.Γ. Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν πρέπει να υπερασπιστεί κανείς τις σημερινές καταλήψεις. Χάρη σε αυτές ένας ιδεολογικοπολιτικός χώρος απέκτησε ζωντάνια και οι (πολύτιμες) απόψεις του έγιναν ευρύτερα γνωστές. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, υπάρχει ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ. Τέλος εποχής υπάρχει ευρύτερα άλλωστε

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2012/04/21/%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BD-%CF%87%CF%84%CF%85%CF%80%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%81/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: